Πάλι άργησε ο πακετάς. Τι στο διάολο, μισή ώρα για να φτιάξει ένα πιτόγυρο της πλάκας και για μια διαδρομή 50 μέτρων; Τώρα βέβαια θα μου πείς «Γιατί ρε μάστορα παρήγγειλες αφού το γυράδικο είναι δίπλα σου;» Και θά ‘χεις και δίκιο. Και πραγματικά δέ ξέρω, αλλά απο τη στιγμή που τελείωσα με τα εργαστήρια της σχολής και πήρα την πτυχιακή μου, δηλαδή εδώ και κανένα τρίμηνο, δέν πολυβγαίνω απο το σπίτι.

Και τί να κάνω δηλαδή έξω, ό’τι χρειάζομαι το έχω εδώ. Το φαγητό μου, τα ποτά μου, ακόμα και τα τσιγάρα μου έρχονται μόνα τους (δηλαδή παίρνω τηλέφωνο και τα παραγγέλνω, δε βγαζουν πόδια και έρχονται) μέσα απο τη μαγική εφεύρεση που λέγεται telemenu. Στη σχολή δε χρειάζεται να πάω, και στην αρχή έκανα ανάληψη όλο το μηνιάτικο για να μη χρειάζεται κάθε τρείς και λίγο να τρέχω σαν τον μαλάκα στα ATM να βγάζω. Όσον αφορά την διασκέδαση, ας είναι καλά το internet.

Leechάρω σαν βδέλλα του Αμαζονίου ότι καινούργιο torrent βγαίνει. Έχω υπολογίσει ότι σε μια μέρα βλέπω μια σεζόν (γύρω στα 24 επεισόδια) ή 6 με 7 ταινίες, υπολογίζοντας χρόνο για ύπνο, διαλείματα για φυσικές ανάγκες (κάποιες φορές ιδιαίτερα χρονοβόρες και επεισοδιακές λόγω του junk food, το γυράδικο της γειτονιάς δεν είναι κανένα delicatessen). Μιλάω που και που με τους φίλους μου στο msn και στο facebook, βλέπω και κανένα videο στο youtube, τέλως πάντων περνάει η μέρα ευχάριστα. Γιατί να βγώ;

Άσε που πλέον δυσκολεύομαι και να περπατήσω, αφού απο το αριστερό πόδι μου έφυγε και ο αντίχειρας (αντιχειρας, τέλως πάντων, 12 χρόνια στο σχολείο δεν αξιώθηκαν ούτε τα δάχτυλα των ποδιών να μας μάθουν). Αυτόν τον πρόλαβα live να πέφτει, πάλι χωρίς λογο. Το κράτησα κι αυτό το δάχτυλο, τα έχω δίπλα μου σε ένα ποτήρι νερό, μπάς και βρώ τρόπο να τα ξαναβάλω στη θέση τους. Βέβαια καλύτερα θα ήταν να τα διατηρούσα στο ψυγείο, αλλά χθές που προσπάθησα διστακτικά να μπώ στην κουζίνα, αποφάσισα πως δε θέλω να ξαναμπώ εκεί μέσα χωρίς να περιστοιχίζομαι απο ανθρώπους που ανήκουν στην ελίτ της επιστήμης της καθαριότητας. Αν και είμαι σίγουρος ότι αυτά που είδα και κυρίως αυτά που μύρισα δεν προορίζονται για ανθρώπινα μάτια και μύτες.

Το σπίτι μου βρωμάει. Και δεν εννοώ την απλή βρώμα που καθαρίζεις και φέυγει. Πλέον η μπίχλα που πάντα περιφερόταν στο σπίτι έχει αναπτυχθεί σε κάτι πιό βαθύ, το οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το σπίτι και με εμένα, ίσως πλέον και να είμαστε κάτι σαν συμβιωτικοί οργανισμοί. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι το σπίτι μου κατα πάσα πιθανότητα είναι τόσο βρώμικο που έχει αποκτήσει τη δικιά του χλωρίδα και πανίδα. Ποιός ξέρει, μπορεί να έχει αναπτύξει και νοημοσύνη.

Στην κουζίνα μου είναι σίγουρο ότι οι οργανισμοί εκεί έχουν σίγουρα περάσει πολλές εξελικτικές φάσεις, και ίσως να ήμαστε 2-3 μήνες ακόμα άπλυτων πιάτων μακριά απο κάτι το οποίο οι βιολόγοι θα χαρακτήρηζαν καινούργια συνομοταξία (η γενος η τελως παντων ό’τι όρο χρησιμοποιούν οι σφιχτοκώληδες που αντί να μελετάνε τη ζωή κάθονται και την ταξινομούν). Το σημαντικό είναι ότι μάλλλον θα πάρει το δικό μου όνομα, ή κάτι παρόμοιο. Αν με ρωτήσουν θα προτείνω κάτι του στυλ Fotious Bichlious, δηλαδή κάτι που εκφράζει εμένα φυσικά που τα δημιούργησα αλλα καί το φυσικό τους περιβάλλον.

Κάποια απο αυτές τις μέρες θα κάνω μια προσπάθεια να το καθαρίσω, αλλά το πιο πιθανό είναι να αποτύχω, όπως απέτυχα και όλες τις προηγούμενες φορές. Προχθές είχα φτάσει πολύ κοντά, το είχα σχεδόν αποφασίσει, αλλά με το που άνοιξα το ψυγείο όλο το θάρρος που είχα μαζέψει όλη την προηγούμενη μέρα εξαφανίστηκε με μιας, αφού η Μπίχλα (απο δω και μπρος θα την αναφέρω με Μ κεφαλαίο, νομίζω της αξίζει) ήταν τόσο αφόρητη που έφυγα τρέχοντας και κλείδωσα και την πόρτα της κουζίνας. Δεν ξέρεις τι γίνεται καμια φορά.

Έτσι κι αλλιώς υπάρχουν πιο σημαντικά ζητήματα που πρέπει να ασχοληθώ. Ας πούμε, σήμερα ανακάλυψα ότι μου λείπει ένα δάχτυλο, συγκεκριμένα ο αριστερός μου παράμεσος του ποδιού. By the way, δε ξέρω αν είναι δόκιμες αυτές οι ονομασίες για τα δάχτυλα των ποδιών. Άντε να πείς το ‘παράμεσος’ το δέχεσαι, ή το ‘μεσαίος’. Το διπλανό όμως δε γίνεται να λέγεται ‘δείκτης’. Δηλαδή τι μπορείς να δείξεις με το δεύτερο δάχτυλο του ποδιού σου; Και άντε αυτό το δέχομαι ας πούμε χαριν ευκολίας. Τον αντίχειρα; Αυτό πια δε γίνεται να μεταφερθεί στο πόδι, η ίδια η λέξη έχει μέσα της τη λέξη χέρι!

Τέλως πάντων, να επανέλθουμε στο θέμα μας. Η αλήθεια είναι ότι δεν ανακάλυψα σήμερα ότι μου λείπει το δάχτυλο. Το είχα καταλάβει εδώ και δυο τρεις μέρες. Σήμερα όμως επιτέλους το βρήκα, κάτω απο τις κουβέρτες στο κρεβάτι μου, και μάλιστα σε άριστη κατάσταση, κάτι που με κάνει να απορώ για τον λόγο που αποφάσισε ξαφνικά να αποστατήσει απο το πόδι μου, το οποίο επίσης είναι σε άριστη κατάσταση. Πληγές κλπ δεν υπάρχουν, οπότε αποκλείω την πιθανότητα ατυχήματος, μόλυνσης (όπως προείπα δε ζω και στο πιο υγιεινό περιβάλλον) ή οτιδήποτε τέτοιου στυλ τέλως πάντων.

Ποιός ξέρει, μπορεί και να ξαναβγεί. Λέω κάποια στιγμή να το ψάξω στο wikipedia ή σε κανένα forum, δε γίνεται να είμαι ο πρώτος που το παθαίνει αυτό.